11 september

Sinds onze laatste bericht van ruim een week geleden, is er weer veel gebeurd wat een blog waard is.

Intussen is het vandaag precies vier weken geleden dat we vertrokken vanuit Nederland, vooraf lijkt het zo lang en nu zijn we hier alweer een maand! De tijd vliegt echt, hoewel het begrip ‘tijd’ in Afrika toch behoorlijk anders is dan ons westerse begrip ‘tijd’.
De dagen worden zo anders ingevuld, alles gaat relaxter/op lager tempo dan we gewend zijn. Thuis, na een normale werkdag heb je meestal nog wel een of meerdere afspraken, dat is hier helemaal niet. Na onze dienst zijn we vrij… Deze vrije tijd vullen we in met de dingen die we te doen hebben zoals boodschappen doen in town (brood, cola en bananen), op onze vrije dag lunchen in het hotel, spelletjes doen met de kinderen, lezen, skypen/mailen/facebooken ;)
Kortom: we leren het af om te haasten! Het is ook veel te warm om je te haasten, het is prettiger om rustig in de schaduw te blijven op de veranda ;) Maar wanneer wij naar town lopen, ligt ons tempo duidelijker hoger dan dat van de Oegandezen. Zij wándelen, wij lopen…

Joan, 5 jaar oud is één van de nieuwe meisjes in Amecet. Vorige week kwam zij hier binnen, het verhaal rondom dit meisje is (nog) niet helemaal helder maar wat wel duidelijk is, is dat zij opvang nodig heeft. Haar ouders zijn lang geleden gescheiden, moeder heeft een nieuwe man, vader is (voor ons) uit beeld en we weten niet welke rol hij speelt en Joan woonde bij een zus van haar vader. Maar deze tante mishandelde Joan, beet haar…  Tante werd opgepakt en Joan kon nergens terecht, niemand wilde haar opvangen. Familie niet, buren niet. Daarom via het politiebureau en de Probation Office naar Amecet.
Joan is een heel vrolijk meisje, kan schrikken wanneer je haar aan wil raken, kan de boel soms goed op stelten zetten, kan behoorlijk brutaal zijn en wilde de eerste dag perse rondlopen in haar pyjama, want die was mooi ;)  Maar Joan is ook een meisje van 5 wat toch erg houdt van kietelen en knuffelen, van spelen met baby’s en geniet van positieve aandacht.
Intussen is nog steeds niet bekend of en wanneer en naar wie Joan terug kan. Op een gepland familiegesprek waren wel de nodige instanties als de politie en kinderbescherming aanwezig, maar familie kwam niet opdagen. Men schijnt haar niet te willen… Dus Joan is nog in Amecet en heeft het gelukkig goed naar haar zin. Ze vindt het leuk hier, zegt ze.

Een ander nieuw meisje was Caroline, zij is maar een paar dagen geweest. Toen Els en Simon terugkwamen van het geplande gesprek met de familie van Joan, kwamen zij terug met Caroline. Caroline is 11 jaar oud en woont bij haar oma, haar ouders wonen ver weg. Zij zou haar ouders gaan bezoeken, maar ongelukkig genoeg is zij in de verkeerde bus gezet en in Soroti terechtkomen. Mensen hebben haar naar het politiebureau gebracht. Amecet werd gebeld of zij dit meisje zolang konden opvangen. Natuurlijk was ze welkom, ze kon meteen mee met Els en Simon.
Caroline bleek koorts te hebben, de volgende dag is zij naar de kliniek gegaan voor een test waarna bleek dat zij malaria heeft. Daarvoor heeft ze medicijnen gekregen. Ze voelde zich duidelijk niet lekker/niet op haar gemak. Ze kwam uit bed en wilde dan het terrein af en zat soms stil ergens te huilen. We konden haar natuurlijk niet alleen laten gaan, dus zijn we best streng tegen haar geweest dat ze hier in Amecet moest wachten tot de politie haar familie heeft opgespoord en ze kan worden opgehaald. Toch had iedereen wel medelijden met haar, het was ook wel zielig voor haar om ineens in een vreemde omgeving te zijn, terwijl ze haar ouders op zou gaan zoeken.
Intussen zou de politie verder gaan met onderzoek en haar familie proberen op te sporen, zondag zou in het kader daarvan een radio-oproep worden gedaan.
Maandagmiddag gingen Els en Simon met Caroline even terug naar het politiebureau. Een paar uur later kwamen ze terug, zonder Caroline…
Helemaal verbaasd vertelde Els wat er gebeurd was. Onderweg zag Caroline ineens haar oom, dáár wilde ze wel naar toe! Later blijkt die oom haar vader te zijn, Caroline was helemaal niet op de verkeerde bus gezet en onderweg naar haar ouders…  Daar was helemaal geen sprake van; ze komt hier uit Soroti! Wel was ze al een aantal dagen van huis weggelopen, had ze een nacht in de moskee doorgebracht en later bij Amecet. Hoe dit zo heeft kunnen lopen en met welke reden Caroline van huis is weggelopen, weten we niet. Het hele verhaal heeft ze schijnbaar verzonnen. Dit zal nog worden nagezocht, maar Caroline is weer thuis, met medicijnen en nieuwe kleren van Amecet…

Op dit moment van bloggen, wordt intussen een heerlijk ruikend soepje klaargemaakt door Marianne!  Van de week bracht de post een behoorlijk pakket. ‘Oh, dat is van m’n moeder, riep Marianne meteen, ik zie het aan het handschrift en er zit eten in!’  En inderdaad, vanuit Middelburg kregen we een heerlijke schoenendoos vol met o.a. echte chocola, soep, stroopwafels, snoep, pepermunt e.d. Heerlijk! Familie Sturm, bedankt!!

Overleed de kleine Esther drie weken geleden aan het type ondervoeding Marasmus, gisteravond rond kwart over zes overleed de waarschijnlijk vijf jaar oude John-Michael aan een ander type ondervoeding, Kwashiorkor.
Het tweede sterfgeval in drie weken, erg aangrijpend…
Vorige week vrijdag kwam John-Michael hier. Hij was een typerend voorbeeld van het bekende beeld van ondervoede kinderen, een heel dikke buik, verder mager en met rossig/blond haar.
Vrijdagavond at hij tijdens de avondmaaltijd een beetje rijst en wat vlees, niet veel en erg rustig, toch kwam dit er later allemaal uit. Hij gaf duidelijk pijn aan bij zijn maag, hij was ook moe en met zijn armen over elkaar gevouwen op zijn dikke buik viel hij gelukkig al snel op schoot in slaap. Zaterdag bleek hij echter zieker, hij kon vrijwel niet meer op zijn benen staan, wilde met geen mogelijkheid meer iets eten of drinken, waardoor we genoodzaakt waren een sonde te plaatsen. Zonder al te veel tegenstribbelen – daar had hij de energie al niet meer voor – liet hij dit toe en kreeg hij om de paar uur ‘babymelk’ met extra voedingsstoffen/eiwitten. Toch had hij ook hier erg veel last van en na een kleine beker via de sonde te hebben toegediend, begon hij al pijn aan te geven. Het was nodig om met hem naar het hospital te gaan, daar kreeg hij antibiotica voor geschreven. Hoogstwaarschijnlijk was er nog een ander onderliggende en (nog) onbekende oorzaak van zijn ziek zijn, per uur ging hij achteruit. Totdat hij helemaal niet meer kon staan en alleen nog maar kon liggen en slapen, half versuft. Na wat onderzoekjes heeft hij maandag een bloedtransfusie gekregen, hopend dat dit positief effect zou hebben en hem wat zou doen opknappen.  
Helaas stierf John-Michael aan het eind van die middag in de huiskamer van Amecet, in het bijzijn van alle kinderen… Hij leek iets beter, was met hulp naar het toilet geweest maar vijf minuten later stierf hij plotseling. Reanimatie werd ingezet maar mocht niet baten, John-Michael was gestorven.

Na het afleggen van John-Michael hebben we met elkaar in de huiskamer gezeten, gebeden en gepraat over het gebeurde, één van de aunties vertaalde in Ateso. De kinderen waren onder de indruk, sommigen wilden graag nog kijken bij John-Michael, sommigen juist niet. De kinderen reageren hier echt verschillend op, kleine Joan stond bij John-Michael te kijken en zei: ‘Hij is niet dood hoor, echt niet, hij slaapt gewoon…’
Vanmorgen is een kistje gemaakt en John-Michael naar zijn familie gebracht om begraven te kunnen worden.

Door de aanwezigheid van nog zoveel andere kinderen, gaat het leven ook weer ‘gewoon’ door. Moeten baby’s gevoed en luiers verschoond, gaan andere kinderen voor onderzoek naar het ziekenhuis, is er blijdschap om de kleine Lazarus die na zijn bloedtransfusie vorige week wél heel erg is opgeknapt, is het mooi om te zien hoe baby Harriët volledig zelf drinkt en geen sonde meer nodig heeft en nog zoveel meer.  Gelukkig wel!

14-09…
Inmiddels is het alweer vrijdag en is deze blog nog steeds niet geplaatst. Dit komt o.a. doordat we van de week (’s avonds) vaak zonder stroom en internet hebben gezeten.
En intussen is voor de 12 jaar oude en 38 weken zwangere Susan een keizersnede gepland. Voordat dit in werking is gezet, is uitvoerig met Susan gepraat en heeft zij uitleg gekregen over wat er staat te gebeuren en dat een operatie noodzakelijk is. Uit dat gesprek bleek dat de jonge Susan haar moeder heeft bijgestaan bij de bevalling van haar broertje en Susan hoopte op zo’n zelfde natuurlijke wijze te kunnen bevallen. Niet beseffend dat haar lichaam dat nog niet aan kan en het haar dood zou kunnen betekenen… Het gesprek en later het bezoek aan het ziekenhuis en gynaecoloog heeft duidelijk indruk gemaakt op Susan, ze is aan het piekeren. Toen zij later ‘pijn’ aangaf, begonnen bij ons de alarmbellen te rinkelen… als het nog maar niet begint! Maar nee, ze had hoofdpijn ;)
Het is de bedoeling dat ze maandag wordt opgenomen in Soroti Hospital en dinsdag staat de operatie gepland.  Spannende dagen voor Susan, haar baby en toch ook voor ons… Ze gaat hier straks weg als kind en komt, als alles goed gaat, terug als moeder. Er zal een kamertje voor haar zijn waar zij met haar baby kan slapen. En hoe jong ook, ze is straks wel de moeder van een kindje en zal zij met hulp moeten gaan leren voor haar kindje te zorgen. Toch is het zover nog niet, we hopen dat zowel Susan als baby goed door de operatie heen komen en we hen allebei terug mogen krijgen in Amecet om voor hen te zorgen en ze te helpen. Susan is overigens de jongst geregistreerde moeder van Uganda!

Momenteel is Edith druk bezig met haar was, is Marianne dagdienst aan het draaien en maak ik deze blog verder af ivm de nu wel aanwezige stroom en internet. Daar maken we dankbaar gebruik van en worden camera’s en telefoons weer opgeladen, want grote kans dat we vanavond weer zonder zitten. 'Power is off' is voor ons een bekend geluid geworden, en evenvaak wordt 'power is on' geroepen :)
Vanaf 19.30u is het dan donker, en dan donker in de zin van écht donker! Buiten zie je oneindig veel sterren en binnen zie je geen hand voor ogen. Zo’n avond duurt dan soms best lang, lezen kan wel bij een lampje maar is niet erg ideaal. Soms kijken we een DVD op de laptop maar die kunnen we dan niet helemaal afkijken omdat de laptop dan leeg is;) Als hier en daar in de gang en in het kinderhuis de olielampen worden aangestoken, geeft dit toch ook wel een bijzondere sfeer en denken we weer: Oh ja… this is Africa!

Vandaag, woensdag, ben ik (Edith) voor het eerst op de school van Youth With a Mission geweest. We (Helen P1, Silivia P3 and me) werden om kwart over 7 opgehaald. Terwijl we stonden te wachten aan de weg genoten we van het uizicht; een prachtige regenboog. Het heeft de hele nacht geregend maar nu komt dan toch de zon op. Mooi! Als de bus arriveert is er direct algehele commotie: een Mzungu in de bus! Dat is ook niet iedere morgen aan de orde! Na het schudden van vele handjes kan ik plaatsnemen tussen allemaal kindertjes in uniform, rood en blauw. Prachtig om te zien! Eerst worden er een x aantal kinderen afgeleverd bij de pre-school (kleuterschool). Vanaf je 7^e wordt je verwacht op de primary school, deze overgang wordt groots gevierd na het winterseizoen. 
Op school aangekomen heb ik een tijdje met de headteacher Joseph gepraat. Jaja, het Engels gaat al ietsje ietsje heel klein beetje beter;). Nadat hij een tijdje geoefend heeft op mijn naam gaan we over tot de orde van de dag. Af en toe komt er een leerling binnen die het schoolgeld contact komt betalen. Het onderwijs in Uganda is gratis, maar materiaal/ uniform/ voeding op school brengt het nodige aan kosten met zich mee. Na het gesprekje met teacher Joseph is het tijd om de kinderen te zien. Ze staan netjes opgesteld in rijen, elke groep een eigen rij. Er worden enkele liederen gezongen en het onderwijzend personeel wordt begroet. Er wordt zelfs een kind naar voren gehaald die niet ‘smart’ (deftig/ netjes) genoeg gekleed is. Dit wordt ten tonele van de hele school besproken, je hebt je ’s morgens netjes aan te kleden!
Het is tijd voor BibleTime. Prachtig om te zien! De hele school verzamelt zich (zo’n 200 leerlingen) en met elkaar wordt hardop het ‘Onze Vader’ gebeden. Daarna zingen enkele P7 leerlingen een lied, waarna er diverse liederen gezongen worden. Staande, met handgeklap en de beat via een djembé. Ze zingen goed hard mee, niet altijd even op de wijs…maar het ritme zit er hier bij ieder kind wel in!
Na het zingen behandeld een van de onderwijzers een Bijbelgedeelte, waarbij hij heel praktische voorbeelden inzet om de tekst te verduidelijken. Het ging over nederigheid, het zijn van de minste en het hebben van een ‘Master Jesus’ boven ons. Na deze tekstbespreking krijgen alle kinderen de opdracht om te bidden om kracht om deze tekst in hun eigen leven realiteit te laten worden. Kinderen hier bidden dan ook direct, hardop en met de handen voor de ogen. Na het zingen van nog een lied gaan de kinderen naar hun eigen klas en ben ik methodeboeken gaan bekijken. Er stonden minder boeken in de kast dan ik alleen al tot mijn beschikking heb voor mijn groep 5! Voor ieder leerjaar was er een methode Engels, spelling, rekenen en aardrijkskunde. Daarnaast zag ik wat Biblebooks, Ateso taalboekjes, jaarcriteria en oude examenopgaven liggen. Er liggen geen boeken in de lokalen en de leerlingen hebben allemaal hun eigen schrift en potlood/pen. Ik ben nog een half uurtje in P1, de klas van Helen, wezen kijken. Elk kind moest de datum, dag, plaats, tijd en naam opschrijven en 3 nieuwe woorden (bus, train, car). Dat lijkt makkelijk maar als je geen potlood hebt, dan moet je samen doen. En als je punt breekt…dan heb je een probleem met 26 kinderen en 1 puntenslijper;). Nah, het lukte de meeste kinderen om de opdracht op papier te krijgen. Om een uur of tien was het braektime. Echt leuk om mee te maken; in de lerarenkamer stonden grote kannen met posho (soort warme maispap) klaar en iedereen zat gezellig aan de pap. Jaha, collega’s op de Zaaier, dat is nog eens wat anders dan onze koppen koffie die we zeer regelmatig later vergezellen door een lekkere koek of een stuk taart;). Dus…zal ik dan maar een nieuwe, zeer gezonde gewoonte inzetten in de decembermaand? Lijkt me een uitgerekend goede maand ervoor! Met al die pepernoten en chocola enzo…;).
Nah, in de pauze ontmoette ik teacher Rachel. Zij is Amerikaans en werkt, samen met haar man, vrijwillig in Uganda. Hij werkt enkele dagen per week met straatkinderen (er zijn zo’n 50 straatjongens in Soroti) en zij werkt enkele dagen per week een paar uur op school. Zij hebben ook al een jongetje geadopteerd vanuit Amecet en sinds een jaar hebben zij zelf ook een blanke zoon.
Rachel geeft de kinderen leesonderwijs, samen met haar hoop ik verder te werken aan het opzetten van een bibliotheek binnen de school. Er is een kleine ruimte beschikbaar gesteld en er zijn al enkele boeken aanwezig. Echter, nog veel te weinig! Er zijn geen boeken te vinden in de lokalen, de kinderen lezen thuis al helemaal niet en het lees/schrijfonderwijs is echt onder niveau. Misschien ook omdat de meeste kinderen Ateso of een andere taal spreken, naast het Engels? Het lees/taalonderwijs is in elk geval een groot actiepunt! De aanschaf van boeken is ook niet gelijk makkelijk, alles kost geld en goede boeken zijn niet altijd op voorraad in Uganda. Daarbij zou het heel fijn zijn om zo’n 20 boeken per titel te hebben zodat je het klassikaal lezen/ niveaulezen en andere leesvormen kunt invoeren. Ik ben erg benieuwd naar het leesonderwijs, hoe het wordt vormgegeven en wat de materialen verder zijn. Ik denk dat er niet veel meer is dat ik nu gezien heb, aangezien het magazijn…niet aanwezig is! Dit geldt ook voor: het kopieerapparaat, de computers, de printer, de snijmachine, de ‘gaatjesmaker’ en al die andere handige apparaten die ik NL heel vaak op school gebruik. Je moet het echt met minder doen en het gaat hier ook! Ik moet wel zeggen dat ik me de digiborden van ons niet kon voorstellen in deze klaslokalen…
De teachers stellen ook veel vragen, vinden het erg bijzonder dat je in Holland maar 1 klas hebt de hele week en vinden het ‘knap’ dat je alle vakken geeft. Hier is er meer een systeem wat bij ons op het voortgezet onderwijs werkt. Ook weer niet helemaal, maar het is te vergelijken.

De kinderen van pre-school gaan om 12 uur al naar huis. De kinderen van P1 en P2 zijn om 1 uur uit en de oudere kinderen om half 4/ 4 uur. Ik zou met de bus van 1 uur meegaan, maar had geen idee hoe of wat. De teachers boden me lunch aan, die ik eerst afwees maar later toch maar aanvaard heb. En ja hoor, daar gaat het hele team aan de warme maaltijd. Er wordt door enkele vrouwen gekookt en afgewassen…wat een service. Posho with beans…en ik eet dat tegenwoordig netjes, alleen niet zoveel als de gemiddelde werkende Ugandees. In Amecet vinden ze al dat de Mzungu’s zo weinig van het goede voedsel eten, op school vonden ze het ook maar erg, erg weinig! Na enkele adviezen heb ik toch maar gezegd dat ik echt genoeg heb zo;) en toen kon ik beginnen. Daarna kwam al vrij snel de bus. De teacher van BibleTime kwam nog snel even vragen wat ik van zijn toespraak vond en toen konden we gaan. Nah, het was erg leuk, zo’n eerste morgen op de school en ik kijk er naar uit om volgende week weer te kunnen gaan. Ik ben erg benieuwd of het leesplan/ bibliotheek gaat lukken!

Ha lezers,

Het is inmiddels zaterdagmorgen, 12 uur. Petra slaapt, ze heeft vannacht nachtdienst gehad. Een rustige nacht zonder bijzonderheden. Marianne gaat vanmiddag ‘voorslapen’ omdat ze komende nacht moet werken en ik moet zometeen beginnen tot vanavond. Morgen moeten we alle drie ook werken en maandag hebben we weer ons dagje vrij.

Er is hier intussen wel weer het een en ander gebeurd. Els is, samen met haar kinderen en Elias (werkt bij Amecet als Social Worker), een paar dagen naar Kampala. Er moesten nog formulieren in orde worden gemaakt omdat ze in december met haar gezin voor enkele weken naar Nederland hoopt te gaan. Daarnaast stonden er nog wat boodschappen op het Kampala-lijstje, zoals nieuwe muskietennetten voor de kinderen e.d. We moeten zeggen dat we ons, doordat Els er niet is, wel wat meer verantwoordelijk voelen voor de kinderen en voor de gang van zaken in Amecet, Petra en Marianne zijn namelijk de enige verpleegkundigen.

Donderdagmiddag waren we aan het werk toen Joseph, een jongen van een jaar of 11 ineens op de grond viel in de keuken. Hij was de afwas aan het doen en kreeg, totaal onverwacht, een epileptische aanval. We waren er gelukkig snel bij en met elkaar hebben we hem geholpen. Hij vond het heel erg eng, had nog nooit zo’n aanval gehad en na de aanval was hij heel moe. Wat is het dan lastig dat je de taal van zo’n kind niet spreekt! Marianne is, samen met auntie Rose, die middag met Joseph naar de dokter gegaan, hij kreeg valium voorgeschreven. De hele middag bleef hij heel erg rustig. ’s Avonds was ik de peuters aan het klaarmaken voor de nacht, Joseph stond onder de douche. Ineens kwam hij naar buiten, nog helemaal nat, hij had alleen zelf nog een onderbroek aangedaan. Hij klampte zich zonder iets te zeggen aan me vast en viel toen tegen me aan. Waarschijnlijk voelde hij weer iets aankomen. Ik ben een tijdje met hem blijven zitten, we hebben hem aangekleed en op de bank gelegd. Hij wilde heel graag met z’n hoofd op schoot leggen dus we hebben hem de hele avond zo vastgehouden. Slapen deed hij niet hoewel hij erg moe leek te zijn. Ondertussen ging het buiten regenen en onweren en jaja, de stroom viel weer eens uit. Heel erg donker is het dan;) Marianne en ik gingen toch maar weer naar de dokter, samen met auntie Edith1. Wij met zaklampjes via onze mobieltjes op slippers door de modder, regen en blubber naar de kliniek. Dat zijn natuurlijk onze buren dus we hoefden niet zover. Bij de kliniek aangekomen: deur op slot en geen dokter. Alles donker, zij hadden natuurlijk ook geen stroom;). Wij op zoek naar een dokter. Ergens op een donkere zaal, Edith1 was er naar binnen gelopen, hoorden we geluid. Zou de dokter daar liggen? ;) Maar nee, er lagen nog 2 patiënten en we vonden zowaar een nurse. Wij weer terug naar het wachtkamertje van de dokter, toen bleek dat de deur niet open kon en we toch maar weer achterom moesten komen en ja hoor, daar hadden we iemand te spreken. Marianne kreeg voor Joseph advies om hem valium te geven dat ze bij hem kon injecteren, dat heeft ze die avond ook gedaan. Echter, Joseph sliep niet zomaar! Hij wilde niet in z’n eigen bed, wel op de bank. Maar na 5 minuten was dat toch ook niets, al die geluiden en dat licht..We hebben geprobeerd om hem op de kamer van de meiden te laten liggen, dan ligt hij niet zo alleen maar dat wilde hij echt niet. Toen maar in de medicijnkamer, daar liggen kinderen die extra zorg nodig hebben. Een bed voor hem klaargemaakt, samen met hem gebeden, licht uit…maar slapen deed hij niet! Totdat we om de beurt bij hem hebben gezeten… toen Marianne bij hem zat viel hij eindelijk in slaap. Je kon merken dat hij erg bang was (waarschijnlijk voor een nieuwe aanval), we weten niet hoeveel hij ervan begrepen heeft…wat is het dan lastig dat je de taal niet spreekt! De epileptische aanval kwam omdat hij malaria heeft. Echt heel zielig! Gisteren en vandaag is hij heel rustig en hangt een beetje rond zonder iets te zeggen…

Die nacht werden we uit bed gehaald voor baby Evalyn. Ze was er een stuk slechter aan toe, het fontanel was al behoorlijk ingezakt en de ogen lagen diep. Ze was ziek en verloor veel vocht. De nachtdienst zag dat het niet zo goed met haar ging en daarom werden Petra en Marianne erbij geroepen. Petra ging de eerste keer mee, in de kliniek hebben ze een canule laten plaatsen. Daarna heeft Petra het infuus aangesloten. Ze was zo’n 2 uur weg… De tweede keer ging Marianne om het infuus weer te stoppen omdat het genoeg had gelopen. De dag erna ging het weer wat beter met deze baby. En vanmorgen vertelde Petra dat ze weer bij elke voeding 60 ml melk drinkt. Momenteel hebben best veel kinderen hier momenteel malaria, bij baby’s gaat het uitdrogen dan soms snel!

We hebben ook baby Lazarus, die heeft al vanaf dat hij hier is epileptische aanvallen. Hij krijgt hier valium voor (spierontspanning e.d.) maar daardoor blijft hij erg slaperig en drinkt hij bijna niet. Gisteren ging ik hem halen voor een voeding en ik zag de schokken duidelijk en zeer regelmatig. Het leek Marianne goed om even met hem naar de dokter te gaan, dus wij met baby Lazarus weer naar de kliniek. En ja hoor, daar zagen we een van de patiënten in een rolstoel zitten die we die nacht per ongeluk in het donker hadden bezocht;). De dokter probeerde Lazarus wakker te krijgen, probeerde echt van alles, maar de baby bleef maar slap en slaperig. Ook bij Lazarus waren de ogen diepliggend, hij hield ze continu dicht en was zijn fontanel wat ingezakt. Hij was erg slap en de dokter vond dat hij te weinig voeding binnenkreeg. Ook wilde hij graag de aanvallen zelf zien maar zodra we bij de dokter kwamen hielden de schokken op. Om hem meer voedsel binnen te laten krijgen heeft Marianne, op doktersadvies, een maagsonde geplaatst, en zo houdt hij de melk goed binnen! Maar goed, bij de dokter liet Lazarus totaal geen schokje zien. En ja hoor, zodra we weer richting Amecet lopen…schok…schok…schok! We keren op onze schreden terug en de dokter komt zelfs naar ons toe. Laat eens zien?! Zodra hij de baby uit mijn armen haalt…slaapt Lazarus alweer;). Helaas;). Nah, de voeding zal helpen. ‘Meer voeding meer schokken’ aldus dokter Enulu. En daardoor beter behandelbaar.

Vanmorgen zijn Marianne en ik nogal nuttig bezig geweest vonden we zelf;). We zijn eerst naar town gelopen op het Afrika tempo. Dat is: niet harder dan andere mensen want het is warm. Heel warm. Gelukkig heb je onderweg genoeg te zien en wordt je zelfs ook verschrikkelijk bekeken. Mensen kijken gerust nog 10x om en Marianne groet dan vriendelijk met ‘Daaaaag!’ Er kan dan wel een lachje af;). Op de markt krijgt denkt iedereen dat we precies hun oranje wortels komen kopen, ze vinden ons vast te bleek. Er zit toch pigment in wortels hier?:) Nah, we kopen onze Rolex (een pannenkoek die ter plekke voor je wordt gebakken)  en verder hebben we cola en bananen gekocht (daar leven we af en toe zo ongeveer op), daarna hebben we heerlijk onze was weer eens gewassen en nu typ ik deze blog. We zijn het er over eens dat we hier wel een heerlijk overzichtelijk leven hebben. Werken, slapen, naar de markt gaan, kleren wassen. Werken, slapen, naar de markt gaan, kleren wassen. En soms…doen we dit in een andere volgorde!;) Nah, het is goed toeven hier, erg warm…we zitten soms wel 10 minuten in de zon en dan kijken ze ons aan of we niet helemaal goed bij ons hoofd zijn. Dat is toch heet?!;)

Misschien kunnen we over een week een keertje naar de kerk. Er zijn hier 2 diensten in het Engels en 1 dienst in het Ateso. De Afrikanen gaan 1 keer per zondag naar de kerk, verder lijkt het gewone leven hier op zondag gewoon wel door te gaan. Wij luisteren altijd nog een preek met elkaar, hoewel de dag toch snel voorbij gaat omdat je ook moet werken.
Vanavond hopen de Kampala-gangers weer terug te komen samen met Janneke, een vrijwilligster uit NL die hier haar 3 weken durende vakantie hoopt door te brengen. Dus…Nederlanders…zoeken jullie nog een vakantiebestemming…karibu! (Welkom;)

Hartelijke groet en goede zondag alvast,

De Mzungu’s

Maandag. We hebben een heerlijke vrije dag gehad; dat is fijn. We hebben gisteren namelijk in onze aanwezigheid een klein meisje zien overlijden…

Esther (zie nieuwe foto) was 8 weken oud en woog nog maar 1880 gram. Al weken ging het niet goed met haar. Afgelopen woensdag ging het ook al niet goed met haar, zie een vorige blog. Toen moest ze veel overgeven en had ze constant diarree. Ze hield niets binnen. Aan het begin van de vorige week woog ze nog 1980 gram en ze kwam steeds maar niet aan. Petra is toen met Els en Esther naar het hospital geweest, daar is andere voeding voorgeschreven. Ze bleek ernstig ondervoed te zijn, de melk die ze hier kreeg nam ze niet op in haar lichaam. Er zijn verschillende soorten ondervoeding. Esther leed aan Marasme, hierbij zijn de ribben duidelijk zichtbaar en heeft het kind een oud-mensen-gezicht.

Esther werd het meeste over de maagsonde gevoed. Ze kreeg dan bijvoorbeeld 35 ml melk per keer, zo’n 8 keer per dag.

Gisteren had ik (Marianne) dagdienst. Rond 10.30 uur kwam ik bij Esther kijken, ze zag er nog bleek uit. Ik voelde aan de fontanel en deze was toch weer wat meer ingezakt (= teken van uitdroging). In overleg met Els zou ik het infuus weer aansluiten, maar toen ik dat wilde doen bleek het infuusnaaldje niet meer goed te zitten. Samen met Els brachten we Esther naar de kliniek naast Amecet. Daar hebben ze zo’n 15 keer geprobeerd een nieuw infuusnaaldje te plaatsen, maar telkens zat het niet goed. Uiteindelijk, na een uur, hebben ze het aan de rechterkant van haar hoofd geplaatst. Daarvoor moest er eerst wat haar afgesneden worden met een mesje. Een naar gezicht om te zien bij zo’n klein meisje…

Toen kon ze eindelijk aan het infuus. Daarnaast gaven we haar nog melk en ORS en dachten dat we weer goed op weg waren. Maar dat was helaas niet het geval.

Mijn dienst zat er om 15.00 uur op, Edith en Petra hadden een avonddienst. Rond 18.00 uur ging ik weer naar de groep om te eten. Toen vertelde Edith dat het niet goed ging met Esther en dat Petra bij haar was. Toen ik ging kijken bleek Esther steeds meer oppervlakkig te gaan ademen. Ze was onrustig en bewoog veel met haar armen en hoofd. We hadden het gevoel dat het niet meer lang zou duren voordat ze zou gaan overlijden. Toch duurt het lang als je zit te wachten tot iemand overlijdt. We zaten met zijn vijven van de staf bij haar. Els bad nog voor haar en Esther werd vastgehouden. Rond 21.30 uur veranderde haar ademhaling weer. Het ging nu over in de zogenaamde Cheyne-Stokes ademhaling. Om 22.00 uur is ze overleden.

Hier in Uganda is het de gewoonte dat een overledene gespalkt wordt. Armen recht naast het lichaam en benen ook recht, zo worden ze met katoenen lappen gebonden. Vandaag is Esther naar haar familie gebracht in de village. Daar is ze begraven bij haar overleden moeder, tweelingzusje en broer… Woorden schieten tekort.

Gisteren hadden we ook nog een meeting. Dat wordt zo’n 1 keer per 2 weken gedaan. Alle aunties van die dag komen dan bij elkaar in de woonkamer. Els geeft dan regelmatig voorlichting over bijvoorbeeld koorts, uitdroging, HIV, malaria enz. Deze keer had ze was er geen voorlichting over een bepaald onderwerp. Wel gaf Els informatie over de nieuwe kinderen die gekomen zijn. Daarna wordt er met elkaar gebeden voor die kinderen en voor elkaar. Els gaf aan dat we met elkaar goed voor de kinderen moeten zorgen, hen liefde en geborgenheid moeten geven. Het is voor de kinderen zo belangrijk dat ze zich geliefd voelen!

Els sprak nog over het zwangere meisje van 12/13 jaar. Zij blijkt al 35 weken zwanger te zijn en zij blijkt ook de jongste tienermoeder te zijn van geheel Uganda.

We hebben weer drie nieuwe baby’s erbij; Lazarus, Dennis en Harriët. Lazarus is een jongetje van ongeveer 2 weken oud, een prachtige baby. Heeft een mooi, gaaf gezicht en krullen. Zijn moeder is overleden en hij werd gebracht door twee tantes. Het viel ons op dat hij regelmatig last heeft van convulsies in zijn armen en benen. Uit het gesprek met de tantes bleek dat zijn vader epilepsie heeft. Nu krijgt hij daar Valium voor, maar het gevolg daarvan is dat hij bijna heel de dag slaapt… Zijn spieren zijn helemaal ontspannen.
Dennis is een jongetje van een week oud. Ook al zo’n mooi ventje. Zijn moeder is ook overleden en de vader zag het nog niet zitten om voor hem te zorgen. Daarom komt hij hier ter overbrugging. Harriet is nu 3 dagen oud. De bevalling was goed gegaan, toch overleed haar moeder na enkele uren aan bloedingen.

Ondanks dat we hier erg genieten en mooie dingen meemaken zijn er ook moeilijke momenten en zie je de realiteit van het leven in Uganda. Wat zijn wij dan gezegend met zoveel voorzieningen en mogelijkheden in Nederland!

Amecet life

Het is hier intussen middag, mijn dagdienst zit erop. Ik ben om 6 uur begonnen en dan mag je om 2 uur al stoppen. Aangezien mijn krachten op dit moment nog niet geheel zijn teruggekeerd is het heerlijk om dan zo vroeg in de middag al even te stoppen. Even geen kinderen;). Vaak komt het erop neer dat je in de vrije tijd toch even op de veranda neerstrijkt, een kind de fles geeft, een schommel duwt of een spelletje speelt. Niet erg, maar freetime is ook wel even heerlijk. Daarom de tijd om een blog te schrijven over de dagelijkse gang van zaken die me opvallen tot nu toe.

Even iets over de kinderen hier. Momenteel zijn er 11 baby’s die om de 2 of 3 uur moeten worden gevoed. Twee van hen zijn prematuur en liggen op een aparte kamer. Zij hebben ook extra zorg en zonodig, extra medicatie nodig. Die zorg komt heel nauw. Vannacht heeft een van deze baby’s het niet goed gedaan en de nachtdienst was er te laat bij. Dan gaat het bij zo’n kindje heel snel! Vanmorgen vroeg zijn er al mensen met haar naar de kliniek geweest en kreeg ze extra infuus. Je ziet zo’n kindje per dag opknappen/ afzwakken…Aan deze kant van het gebouw is er een badkamer en de meidenslaapzaal. Aan de andere kant van het gebouw slapen de kinderen van een jaar oud. Dat zijn nu 4 kinderen. Dan komen de peuters, we hebben momenteel 5 peuters die rond de 2 jaar zijn. De schoolkinderen hebben vakantie, er is nu 1 jongen van een jaar of 10 en drie meiden in de basisschoolleeftijd. Een daarvan heeft een extreem laag DC4-gehalte, door HIV maakt zij zeer weinig witte bloedcellen aan en heeft ze zeer weinig weerstand. Ze is erg mager en hangt de hele dag op de bank of op de veranda. Eten gaat maar heel langzaam…Als ik dan denk aan al die actieve kinderen in NL die hun hele gymles rennen en vliegen…voor dit meisje is een spelletje al teveel! Er zijn de afgelopen week 2 kinderen weggebracht, Rafaël, zoals we al schreven, en Norah, een meisje van een jaar of 12. Binnenkort worden de andere 2 meiden ook weggebracht. Als je vraagt of ze het fijn vinden om naar huis te gaan dan knikken ze, maar of ze het echt menen…?Het meisje dat zwanger is, woont ook nog steeds bij ons. Misschien blijft ze wel tot na de bevalling/ keizersnede. Het is een lief meisje, erg rustig en ze speelt steeds meer met de andere kinderen mee. Fijn om te zien! Binnenkort wordt er een afspraak gemaakt voor de gyneacoloog. De politie heeft haar wel bij Amecet gebracht, maar bij wie hoort ze nu? Wie beslist er over haar? Het verhaal dat ze getrouwd is blijkt niet helemaal waar te zijn. Ze is zwanger van een oudere buurjongen en nu zitten haar én zijn familie daarvoor in de gevangenis. Zodoende heeft ze niemand en is ze bij Amecet gebracht. En nu is ze hier al bijna een week!

Een van de kinderen, Michael, we schatten hem een jaar of 2 is ook weer bijzonder. Hij is gehandicapt en verstijft regelmatig zijn armen of benen. Hij ligt ook vaak schuin, hangt een beetje in zijn stoeltje en heeft geen kracht om zijn hoofd rechtop te houden. Vaak wordt er met hem niets gedaan. Hij wordt s’morgens uit bed gehaald en tussen de middag gaat hij er weer in. Tussendoor krijgt hij dan wel eten en drinken, maar meestal ligt hij uren op de veranda in zijn stoeltje. Het is erg gaaf om samen met hem een stukje te wandelen. Vanmorgen keek hij heel gericht naar de bomen, de bloemen en de zon. Daarna ben ik een tijd met hem op de trampoline geweest, bij wijze van ‘snoozelen’. Heerlijk vond hij het! Je merkt dat zijn armen en benen dan ook beter ‘beweegbaar’ zijn, hij wordt er echt relaxt en rustig van. En zodra je zijn naam noemt en hem aankijkt…een diepe zucht en een brede lach. Daar doe je het toch voor?! ;)

Ook tijdens de dagdienst, gewoon tijdens je werk, gebeuren er hier soms schrijnende dingen. Zomaar een voorval. Vanmiddag was ik baby’s aan het voeden. Sommige aunties waren binnen aan het werk, anderen waren buiten op de veranda de was aan het opvouwen of ook met baby’s bezig. Daar ging de poort open. Er kwamen twee mannen, een vrouw en een klein kindje het terrein van Amecet binnen. Ze kwamen bij ons zitten op de veranda, die af en toe ook dienst doet als wachtruimte. Deze mensen zijn echt arm, dat was wel duidelijk te zien. Magere mensen die dwars door je heen lijken te staren met diepliggende ogen…Hun kleding was vuil en versleten en het kindje had een voddig T-shirtje aan. Grote ogen in een donker gezichtje. Lichte haren ipv de mooie donkere krulletjes die je hier bij veel kinderen ziet…Deze mensen kwamen Amecet vragen om hun kind op te nemen. Echter, ze waren niet naar het ziekenhuis gegaan (de vrouw lag op een gegeven moment op de grond en had zichtbaar plekken op haar benen) en ze vertelden na enkele vragen diverse verhalen. Els vertrouwde het gewoon niet zo en vroeg nog wat door. Duidelijkheid kreeg ze niet en ze besloot dat deze mensen eerst gewoon naar het hospitaal van Soroti moeten gaan. Een van de mannen ging hierna weg, de man en vrouw die bleven kregen een bord met eten. Het kindje kreeg melk. Na een uur of wat zaten ze er nog. Het verdere leventje op de veranda (zitten, kijken, was opvouwen, baby’s verzorgen, een kind zoethouden e.d.) ging gewoon door. De vrouw bekeek ons continu, dat is toch wel aangrijpend. Op een gegeven moment had ik een van de baby’s in een blauwe deken gewikkeld op mijn schoot. De vrouw zag dat en wees naar de doek. Ze vroeg aan een auntie of ze de deken niet kon krijgen. Tja, dat gaat zomaar niet. Het was een gewone deken, in haar ogen prachtig, maar om nu zomaar spullen weg te geven die hier continu gebruikt worden en waarin ik notabene een baby had liggen…Dat kan niet. Maar toch…schrijnend! Zo is het leven ook!

Verder is het ook vooral heerlijk om hier iets te kunnen doen met de kinderen. Kleine dingen, voor hen toch zo belangrijk! Een spelletje uno, een hand vasthouden, een boekje voorlezen, extra lange tijd op schoot zitten, een foto maken, een grapje en een liedje…Deze kinderen, juist ook die oudere kinderen, hunkeren naar aandacht! Niet gek ook, ze zijn zo jong, leven ver van hun familie, hebben vaak geen moeder meer en hebben (bewust of onbewust) al heel wat meegemaakt. En wat een levenslust je dan toch ziet! Prachtig! Genieten van een spelletje, lachen op een grap, zingen en klappen met de djembé…het is een volk waar volgens mij een wat diepere energetische laag in zit;).

De lunch vind ik ook een speciaal gebeuren. Alle kinderen die kunnen, gaan aan tafel zitten. Dan wordt er zingend met elkaar een gebedje gezongen. De kinderen doen dit zelf. De kleinsten zitten in kinderstoelen. De lunch bestaat meestal uit Posho with beans, een soort witte substantie met bruine bonen in een sausje. (Ben er zelf nog niet zo heel erg dol op, overigens..:) De kinderen eten dit met hun handen, ook die kleine kinderen! Soms valt er wel eens wat naast…soms gaat er een beker water om…soms heeft er eentje per ongeluk geen slab om…soms valt er een bord van tafel…;) Je kunt wel raden hoe zo’n peuter er dan uitziet;) En toch…ze eten vrij zelfstandig hun eten. Knap! Zodra ze klaar zijn brengen de kinderen die kunnen zelf hun bord naar de keuken, wassen het af en zetten deze op het droogrek. Netjes hoor;).

Nah, zomaar wat dingetjes die het dagelijkse leven hier inkleuren en je werk maken tot een dag waarin kinderen de hoofdrol spelen. Kinderen en Afrika, ziekte en gezondheid, rijkdom en armoede, vreugde en verdriet. In de tijd dat ik dit type hoor ik diverse stemmetjes (lachend en huilend;) dus ik ga m’n licht maar weer eens opsteken op de veranda van hiernaast…;)

Inmiddels is het enkele donkere uren later. Aan het einde van de middag kwam de regen erg snel opzetten. We moesten met haast de was af-en de veranda leeghalen, anders zou alles nat worden. Een stortbui komt hier ook zeker voor, alles staat in no-time blank. Gaaf om te zien! Binnen was het even wennen, iedereen op een kluitje. Maar toen iedereen zo ongeveer zat…viel de stroom uit;) Dat gebeurt regelmatig en we hebben nu een prachtige lamp (wit,rood,blauw:) die ons dan uit de donkerheid helpt. Die lamp kon nu goed worden gebruikt. Na enkele uren kwam de stroom er weer op en kan er weer worden geïnternet;) Dus snel deze blog plaatsen voordat het moment weer voorbij is.

Gegroet! Edith

Tijd voor een nieuwe blog! Afgelopen zondag hadden Edith en Petra een dagdienst, Marianne een avonddienst. ‘s Avonds hebben we met elkaar een preek geluisterd op onze kamer, waarna we naar bed gingen met het uitzicht op een heerlijke vrije maandag! Met allerlei plannen voor die dag gingen we slapen: er stonden skype afspraken, we zouden onze kleding wassen, kamer soppen, naar town gaan om boodschappen e.d. 
Toch verliep dit anders dan gehoopt… Zowel Edith als Marianne reageerden nogal heftig op het Oegandese eten.  In praktijk betekende dit: veel overgeven en buikpijn! En dat is niet ideaal met een toilet wat doorgespoeld moet worden met water dat met emmers buiten uit de tank moet worden gehaald ;)

Maandag was ook de dag dat één van de kinderen (Rafaël, zie fotogalerij) terug gebracht zou worden naar zijn village en familie. Marianne knapte al wat meer op en in de loop van de dag mochten Marianne en Petra mee om Rafaël terug te brengen.
Met Simon, die ook voor Amecet werkt, gingen we mee in de auto. Mensen van de Probation Office (de kinderbescherming) werden opgehaald om ook mee te rijden en daar begon de rit. Het zou twee uur rijden zijn, waarvan alleen het eerste stukje van de weg maar geasfalteerd was. Dat hebben we geweten, of beter gezegd: gevoeld ;) Autorijden in Oeganda is niet hetzelfde als autorijden in Nederland, het lijkt hier eerder op een rally ;) Maar Simon reed goed, en probeerde toch wel de meeste hobbels, kuilen en plassen te vermijden…
Rafaël was aan het begin wel bang, hij lachte weinig en was erg stil, later viel hij in slaap waardoor hij het grootste deel van de reis gemist heeft. Intussen keken wij onze ogen uit, typisch Afrika wat we gezien hebben! De rode stofwegen; overal groepjes hutjes (villages); mensen met gele jerrycans vol met water; kinderen achter een koppel koeien; kinderen die ‘zwemmen’ in poelen (door overmatige regen); groepen vrouwen met kinderen zittend onder de bomen; mannen met boda-boda’s, wachtend op klanten enz.

Officieel rijd je hier links, maar met zo’n wegdek (of beter gezegd: zonder wegdek) rijd je daar waar ‘de weg’ het meest begaanbaar is…
Na een aantal telefoontjes bleek dat het niet mogelijk zou zijn om met de auto naar de village te rijden, dit kwam door de hoge waterstand waardoor sommige wegen niet begaanbaar waren.
Een oom van Rafaël stapte halverwege de reis in, hij wachtte ons op in een dorp waar hij naar toe gefietst was. Fiets op het dak, en hij kon ons een andere weg wijzen om toch redelijk dichtbij de village te komen. Later stapte nog een oom en neef in, maar wij begrepen niet zo goed waar die ineens vandaan kwamen ;)

Opeens moesten we stoppen doordat de weg onbegaanbaar werd door water (zie foto). Daar vond de overdracht van Rafaël aan zijn familie plaats en ging hij met hen mee. Kinderen krijgen vanuit Amecet een matras mee naar huis, deze werd achterop de fiets gebonden, broekspijpen werden opgestroopt en langzaam waadden ze naar de overkant… Bye Rafaël!
Over een maand zal Rafaël weer worden opgezocht om te kijken hoe het met hem gaat.
Inmiddels verzamelde zich een hele groep kinderen rondom de auto, deze vonden het geweldig om op de foto te gaan en deze ook nog eens op het scherm te kunnen bekijken. Ook genoten ze van een Wilhelmina pepermunt ;)

Op de terugweg zijn we gauw nog even naar town geweest om ‘echte cola’ en brood te kopen voor onze ietwat onrustige maagjes.

Vandaag (dinsdag) zijn we alle drie weer aan het werk, opnieuw is er een meisje vertrokken. Zij werd opgehaald door haar tante. Op de veranda werd door Els voor haar gebeden, waarna het meisje met tranen in haar ogen afscheid nam van iedereen. Ook zij krijgt nog een ‘controle’ en werd haar op het hart gedrukt haar medicijnen trouw in te blijven nemen…
Ook is baby Lazarus gekomen van 4 dagen oud. Zijn moeder is overleden. Hij werd gebracht door familie. Echt een prachtig kind om te zien! Vanmiddag merkten we dat hij regelmatig samentrekkingen heeft van zijn handen en voeten. Uit het gesprek met de familie bleek dat zijn vader epilepsie heeft. Marianne is toen met Els en Lazarus naar dokter Enulu (zoiets…) geweest en die schreef Valium voor.

En jawel, wanneer deze blog wordt geschreven, wordt de douche gemaakt! Het water liep zelfs de gang in! Nu kunnen we hopelijk weer echt gaan douchen, al is het dan wel alleen met koud water ;)

Vandaag, vrijdag, hebben we onze eerste dagdienst gedraaid. Allereerst moesten de babytjes gewassen worden. Dit gebeurt in teiltjes op de grond, vanmorgen met warm water;). Verder is het vooral flesvoeding geven, katoenen luiers verschonen, medicijnen geven en een beetje met de kinderen spelen. Alles gaat op het tempo Uganda. We vragen de Nederlandse vrijwilligster (nu het nog kan) de oren van het hoofd…als u iemand zonder oren ziet in NL dan is dit Esther;)

Tussen de middag vroeg Els mij (Edith) om mee te gaan naar het ziekenhuis om wat gegevens van enkele kinderen op te vragen. Mary (dochter van Els) wilde eigenlijk niet mee, maar omdat we daarna nog naar de markt zouden gaan ging ze toch maar mee. Bij het ziekenhuis gekomen werden we regelmatig begroet en sommige kinderen voelden even aan mijn handen of ik toch wel echt wit was;). Toen kreeg Els een telefoontje. Er was via de politie een meisje binnen gekomen bij Amecet, 12 jaar en zwanger. Haar familie had haar uitgehuwelijkt, ze kende geen Engels en was al lange tijd niet meer naar school gegaan. Mensen mogen pas op hun 18^e trouwen in Uganda, maar soms gebeurt het toch dat kinderen worden uitgehuwelijkt. Zo ook in dit geval. De ouders en schoonouders van het kind zijn opgepakt, haar man is thuis en ze had verder geen broers of zussen. Dus was ze alleen. De chauffeur van Amecet bracht het meisje bij ons, met de vraag of wij met haar naar een kliniek konden gaan om een echo te maken. Bij de kliniek gekomen hebben we een tijd zitten wachten tussen heel wat andere mensen. Regelmatig word je begroet en diverse mensen schudden je de hand. Maar wat een verdrietige dingen zijn er hier te zien! Een willekeurige kliniek (Een privékliniek, mensen moeten deze zorg zelf betalen. Je bent er wel zeker van dat je geholpen wordt) met daarbinnen een wereld van verdriet en pijn. Het meisje dat wij bij ons hadden werd flink bekeken, ze had al een flinke zwangerschapsbuik. Uiteindelijk mochten we het vertrek in waar de echo zou worden gemaakt. Ook binnen dit vertrek moesten we nog een flinke tijd wachten, er waren diverse mensen voor ons en er was één persoon die behandelde. Omdat het meisje nog maar 12 jaar was en geen Engels kende, was het moeilijk om met haar te communiceren. Wat voelde en dacht ze allemaal nu haar families opgepakt zijn en haar man thuis is? Gelukkig hadden we Mary bij ons, die met het meisje kon praten in de Ateso-taal. Ze stelde het meisje gerust en vertaalde de Engelstalige informatie voor haar. Leiding van God! Hij zorgde ervoor dat Mary op het laatste moment toch nog met ons meeging naar town, en zo kon zij haar hulp bieden aan dit 12-jarige meisje! Toen uiteindelijk de echo plaatsvond, was het vrij onduidelijk, de echoscopist dacht te zien dat het baby’tje onvoldoende was ontwikkeld…Uiteindelijk hebben we het meisje meegenomen naar Amecet. Na een maaltijd, wat drinken en een praatje met een auntie voegde ze zich heerlijk bij de andere kinderen. Op de grond, tussen alles in, een spelletje memory spelen op de veranda. Flexibiliteit van een kind…!

Vanavond viel de stroom uit, dat is even wennen. Met je zaklampje zie je ook veel, maar toch wat minder…;)

Hartelijke groet,

De Mzungu’s

Ps. De spinnen vallen overigens erg groot uit hier in dit land…!!!

Hier dan ons eerste bericht vanuit het mooie Uganda! Op dinsdagmiddag werden we weggebracht door de moeder en ‘tante’ van Marianne, en door oma H, pa en ma, Gerry en Luuk, Hilda, Gerrieke, Rudolf en Jos. Erg leuk en fijn! Op de juiste tijden stapten we het vliegtuig in en ja hoor, daar gingen we. ’s Avonds hadden we een overstap op Caïro, dus konden we daar wat drinken. We betaalden lekker met euro’s, nu dat nog konJ, en we aten oude chocolade die niet meer goed was. Om 21:30 checkten we weer in voor Entebbe. Toen Petra door het controlepoortje rende, gingen alle alarmbellen rinkelen. Het was ook wel duidelijk waarom; ze had alles nog in haar rokzakken zitten en er zat zelfs een deospray in haar handbagage. Tja, dat kan natuurliik niet maar de mensen daar zijn heel vriendelijk en konden er, net als wij, wel om lachen. Een man legde het nog even uit door middel van de duidelijke woorden ‘spray…spray…spray!’ Het was erg leuk dat we tijdens onze reis wel 2x konden opstijgen en landen. In de lucht merk je natuurlijk niet zo veel van vliegen. Petra dacht al een tijdje dat we ‘stil hingen’ maar ja, vliegen is natuurlijk een vrij statische bewegingJ.

Om 04:30 landden we op Entebbe en werden we opgewacht door Julius, een jonge man uit Soroti die voor Amecet mensen ophaalt vanuit Entebbe. Fijn dat hij er stond! Met onze koffers werden we in een taxi gezet en naar het GuestHouse gebracht. De koffers pasten niet helemaal, er mocht er 1 op schoot achterin en Julius zat ook met 1 koffer voorin. Gezellig vol dusJ. In het GuestHouse stond Paul, een Nederlandse beheerder, op ons te wachten. We kregen wat water, een bed en dat was het relaas van onze nachtelijke reis.

Op woensdag kregen we om 09:00 een westers ontbijt, wat heerlijk was. Paul praatte gezellig met ons, Julius nog niet zo want we kennen niet veel Engelse woordjesL maar het was wel leuk. De hardloopwinnaar van de Olympische Spelen kwam precies aan in Entebbe, we zagen het op tv, maar hoorden mensen ook juichen toen hij in werkelijkheid aankwam op het vliegveld. Toen kwam de taxi. En dat was een inzichtelijke klus voor de taxidriver. Hoe passen er 5 grote koffers, 3  kleine tassen en 5 volwassenen op een nette manier in een gewone taxi? Nou ja, dat past gewoon niet, maar daar was men nog niet helemaal zeker over. Dus passen en meten, daarmee wordt ook op deze morgen de meeste tijd versletenJ. Op een gegeven moment bieden wij aan om de koffer weer gewoon op onze schoot mee te nemen en die arme Julius mag weer met een grote koffer op de bijrijdersstoel voorin. Het lukt! We vetrekken. Onderweg zien we winkeltjes, huisjes, veel mensen en vooral veel rood stof. Regelmatig zien we een school of een kerk en zelfs busjes met korte teksten over God erop gezet.

Dan komen we in Kampala, de hoofdstad van Uganda. Geweldig! Je ziet er: heel veel mensen! Werkende, pratende, lopende, kijkende, roepende, verkopende, bedelende, bedrijvige, rustige, drukke en vooral heel mooi donkere mensen. Wat een gekrioelJ! Overal taxi’s, taxi’s, taxi’s en taxi’s. Daarnaast veel boda-boda’s (brommertaxi’s) en bussen. Heel veel mensen die halve winkeltjes op hun fiets vervoeren, fruitkraampjes, kledingwinkeltjes e.d. Geweldig! Uiteindelijk mochten we uitstappen in een drukke straat, vlakbij een bus’stop’. Direct wordt je overal bekeken, mensen vragen hoe het met ons gaat, onze koffers worden 3x opgepakt en weer neergezet en mannen vragen waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Dan wordt er plaats gemaakt voor ons in de bus. We mogen met z’n drieën naast elkaar zitten. Zodra we zitten komen er mensen, die hun koopwaar op een hoge ‘stok’ aanbieden, naast de bus staan. We schudden nee, nee en nee maar de mensen komen ook de bus maar in. Ondertussen komen er ook medepassagiers de bus binnen, lopen er verkopers in de bus en wordt er handel gedreven in de bus. Julius past ergens nog op onze koffers, hij belooft dat alles goed komtJ. Na een half uurtje denken we dat we gaan. Maar nee hoor, een van de mensen die daar werken, verzet de bus een meter. En verder gaat de bedrijvigheid weer. Totdat de bus weer een meter wordt verzet. Regelmatig botst er een bus tegen wat koffers of materialen aan, maar dat maakt niet uitJ. Na een uurtje, ja hoor, daar gaan we dan. De bus zit helemaal vol. Er is een buschauffeur, een kaartencontroleur en een man die koffers aangeeft, met mensen praat en het deurtje opent en sluit. Hij springt na elke stop nog net de bus in! De busrit duurt vanaf 12:00 tot 20:00 en gaat over de weg vol gaten en kuilen. We rijden links, halen regelmatig in en zien veel mensen langs de wegen. Tijdens de busrit lachen, kijken, praten en slapen we om de tijd een beetje door te komen. Sommige mensen kijken goed naar ons. Een jongen haalt, zogenaamd onopvallend, zijn knalgele mobiel met fotofunctie tevoorschijn en maakt onopvallend openlijk een prachtige fotosessie van MarianneJ. We lachen naar hem en hij lacht zelfs terug. Zodra we foto’s terugmaken vind hij dat niet zo leuk, die moesten we maar verwijderen. Dat hebben we natuurlijk ook gedaan. Niet dusJ. Op een gegeven stopt de bus langs de kant van de weg. Short Call! Oke? Wij snappen het niet zo en blijven netjes zitten. Iedereen stapt de bus uit. Een van de mannen legt ons uit dat we de bus even uit mogen. Oke! Wij de bus uit en zien direct wat een Short Call is. Mannen gebruiken de bosjes rechts, vrouwen en kinderen gebruiken de bosjes links. Oh…een short call. Je krijgt er hier alleen geen bonnetje bij met 70 cent korting bij het glaasje cola wat je wilt kopen zoals in Duitsland.
Nah, wij ook onze short call gedaan en de bus weer in. Tijdens de busreis kopen er mensen allerlei voedselproducten, die tijdens stops worden aangeboden. Lange stokken met stukken kip erop worden via de busraampjes gekocht en verkocht. Daarnaast eten mensen bananen, maïs en een soort pannenkoekjes in de bus. Na elke ‘maaltijd’ gaat er een man rond met een servettenpakje. Daarna brengt hij ieder een tandenstoker. En vervolgens haalt hij het afval op met een emmer. Geweldig netjes! Zodra de bus stopt neemt hij de emmer mee en gooit hem helemaal leegJ. Hoezo vuilstortplaats en gescheiden afval compleet met plastic hergebruikJ.

Om 19:30 is het wel donker en om 20:00 worden we door Els afgehaald vanaf een stopplaats net voor Soroti. Amecet heeft een oprit met lantaarns aan het hek en zodra we het terrein oprijden zien we links het huis van Els en Amecet zelf. Rechts zien we de tuin en het gastenverblijf. Dit is ook ons verblijf. We slapen met z’n drieën op een kamer. Daarnaast zijn er kamers voor vrijwilligers, de Ugandese staf, er zijn 2 toiletten, een badkamer en er is een kleine woonkamer. We maken kennis met wat mensen die binnen zitten, er lopen nog wat kinderen en we krijgen een korte rondleiding van Els. Op donderdag hebben we vrij om te wennen, op vrijdag beginnen we met de diensten. Vrijdag hebben we alle drie een dagdienst die om 07:00 gaat beginnen en doorloopt tot 15:00. Inhoud van de dagdienst komt neer op kinderen uit bed halen, wassen, eten geven, medicijnen geven, ontbijt en lunch doen, kinderen in bed leggen e.d. We zien het allemaal wel! Omdat we best moe zijn, eten we nog wat (kip en rijst) en gaan we al snel richting slaapkamer. Voor het huis staat een grote tank, daarin moeten we water halen voor het doorspoelen van de toilet en om je te wassen als er geen stromend water is. Om 21:00 sluit ook de poort van Amecet en worden de honden losgelaten. Zodra wij een voet buiten de deur zetten komen ze ons al begroetenJ. Enthousiaste hondjes die alles leuk vinden wat je doet binnen hun blikveld. Zodra we de emmer water hebben gevuld kunnen we weer verder. Bedden opmaken, wassen en tanden poetsen zonder stromend water (jajaJ) en slapen! Benieuwd naar wat de dag van morgen ons brengt.

Vanmorgen hebben we uitgeslapen tot een uur of tien. Via het raam horen we kinderen praten, lachen en huilen. Zodra we ons hebben aangekleed bespreken we het feit dat we te korte rokken dragen. Jaja, de gespreksonderwerpen verdiepen zich zodra  je in Uganda bent. Om de korte rokken te verbloemen (je ziet nog net een knietje af en toe) hullen Petra en Marianne zich in een bedekkende legging tot net over de knie. Dat wordt hier als netjes ervarenJ.  We gaan maar gauw lange rokken kopen op de markt. In huis praten Els en Esther (een vrijwilliger uit NL die zondag weer weg zal gaan) ons bij over het leven hier, de kinderen en de gang van zaken. Fijn! Na het ontbijt (toast met jam) gaan we onze kamer maar eens inrichten. De slinger van Anne, Juul, Geert en Lennart komt gezellig aan de muur te hangen, we richten onze boeken kast in en we schrijven onze dagverslagen. In de gang hier hangt psalm 103 opgeschreven op een poster en in onze kamer hangt een poster met de tekst: But as for me and my house, we will serve the LORD…
Marianne ‘vindt het nu heerlijk’ en Petra ‘wil wel weer wat doen’. Dus gaan we maar eens kijken of er lunch is (porriche with beans) en anders gaan we met Esther de omgeving wat verkennen in Soroti.
Elske, ze kennen je hier nog, Els gaven we jouw groeten en mr. Paul uit het GuestHouse kende jou ook nog wel! J Je hebt indruk achter gelaten hierJ.
Lezers, bedankt voor alle smsjes, berichtjes en de aandacht. Wij zijn blij dat we hier zijn en hopen dat we ons leven een beetje kunnen voegen naar het dagritme van Amecet!

Alle drie hebben we al heel wat voorbereidingen getroffen. Tickets zijn geboekt, heel wat vaccinaties zijn we rijker, koffers worden gevuld en we lezen ons in over het land Oeganda.

Volgende week dinsdag hopen we te vertrekken. Het vliegtuig stijgt rond 16.00 op.

Vanaf dan zullen we regelmatig iets op deze blog schrijven over onze ervaringen.

Onze nieuwe blog is vandaag van start gegaan. Houdt focus hierop en wij zullen proberen je geïnformeerd te houden. Je kunt nieuwe berichten plaatsen op deze blog via de RSS feed.