Schuilplaats van vrede
Maandag. We hebben een heerlijke vrije dag gehad; dat is fijn. We hebben gisteren namelijk in onze aanwezigheid een klein meisje zien overlijden…
Esther (zie nieuwe foto) was 8 weken oud en woog nog maar 1880 gram. Al weken ging het niet goed met haar. Afgelopen woensdag ging het ook al niet goed met haar, zie een vorige blog. Toen moest ze veel overgeven en had ze constant diarree. Ze hield niets binnen. Aan het begin van de vorige week woog ze nog 1980 gram en ze kwam steeds maar niet aan. Petra is toen met Els en Esther naar het hospital geweest, daar is andere voeding voorgeschreven. Ze bleek ernstig ondervoed te zijn, de melk die ze hier kreeg nam ze niet op in haar lichaam. Er zijn verschillende soorten ondervoeding. Esther leed aan Marasme, hierbij zijn de ribben duidelijk zichtbaar en heeft het kind een oud-mensen-gezicht.
Esther werd het meeste over de maagsonde gevoed. Ze kreeg dan bijvoorbeeld 35 ml melk per keer, zo’n 8 keer per dag.
Gisteren had ik (Marianne) dagdienst. Rond 10.30 uur kwam ik bij Esther kijken, ze zag er nog bleek uit. Ik voelde aan de fontanel en deze was toch weer wat meer ingezakt (= teken van uitdroging). In overleg met Els zou ik het infuus weer aansluiten, maar toen ik dat wilde doen bleek het infuusnaaldje niet meer goed te zitten. Samen met Els brachten we Esther naar de kliniek naast Amecet. Daar hebben ze zo’n 15 keer geprobeerd een nieuw infuusnaaldje te plaatsen, maar telkens zat het niet goed. Uiteindelijk, na een uur, hebben ze het aan de rechterkant van haar hoofd geplaatst. Daarvoor moest er eerst wat haar afgesneden worden met een mesje. Een naar gezicht om te zien bij zo’n klein meisje…
Toen kon ze eindelijk aan het infuus. Daarnaast gaven we haar nog melk en ORS en dachten dat we weer goed op weg waren. Maar dat was helaas niet het geval.
Mijn dienst zat er om 15.00 uur op, Edith en Petra hadden een avonddienst. Rond 18.00 uur ging ik weer naar de groep om te eten. Toen vertelde Edith dat het niet goed ging met Esther en dat Petra bij haar was. Toen ik ging kijken bleek Esther steeds meer oppervlakkig te gaan ademen. Ze was onrustig en bewoog veel met haar armen en hoofd. We hadden het gevoel dat het niet meer lang zou duren voordat ze zou gaan overlijden. Toch duurt het lang als je zit te wachten tot iemand overlijdt. We zaten met zijn vijven van de staf bij haar. Els bad nog voor haar en Esther werd vastgehouden. Rond 21.30 uur veranderde haar ademhaling weer. Het ging nu over in de zogenaamde Cheyne-Stokes ademhaling. Om 22.00 uur is ze overleden.
Hier in Uganda is het de gewoonte dat een overledene gespalkt wordt. Armen recht naast het lichaam en benen ook recht, zo worden ze met katoenen lappen gebonden. Vandaag is Esther naar haar familie gebracht in de village. Daar is ze begraven bij haar overleden moeder, tweelingzusje en broer… Woorden schieten tekort.
Gisteren hadden we ook nog een meeting. Dat wordt zo’n 1 keer per 2 weken gedaan. Alle aunties van die dag komen dan bij elkaar in de woonkamer. Els geeft dan regelmatig voorlichting over bijvoorbeeld koorts, uitdroging, HIV, malaria enz. Deze keer had ze was er geen voorlichting over een bepaald onderwerp. Wel gaf Els informatie over de nieuwe kinderen die gekomen zijn. Daarna wordt er met elkaar gebeden voor die kinderen en voor elkaar. Els gaf aan dat we met elkaar goed voor de kinderen moeten zorgen, hen liefde en geborgenheid moeten geven. Het is voor de kinderen zo belangrijk dat ze zich geliefd voelen!
Els sprak nog over het zwangere meisje van 12/13 jaar. Zij blijkt al 35 weken zwanger te zijn en zij blijkt ook de jongste tienermoeder te zijn van geheel Uganda.
We hebben weer drie nieuwe baby’s erbij; Lazarus, Dennis en Harriët. Lazarus is een jongetje van ongeveer 2 weken oud, een prachtige baby. Heeft een mooi, gaaf gezicht en krullen. Zijn moeder is overleden en hij werd gebracht door twee tantes. Het viel ons op dat hij regelmatig last heeft van convulsies in zijn armen en benen. Uit het gesprek met de tantes bleek dat zijn vader epilepsie heeft. Nu krijgt hij daar Valium voor, maar het gevolg daarvan is dat hij bijna heel de dag slaapt… Zijn spieren zijn helemaal ontspannen.
Dennis is een jongetje van een week oud. Ook al zo’n mooi ventje. Zijn moeder is ook overleden en de vader zag het nog niet zitten om voor hem te zorgen. Daarom komt hij hier ter overbrugging. Harriet is nu 3 dagen oud. De bevalling was goed gegaan, toch overleed haar moeder na enkele uren aan bloedingen.
Ondanks dat we hier erg genieten en mooie dingen meemaken zijn er ook moeilijke momenten en zie je de realiteit van het leven in Uganda. Wat zijn wij dan gezegend met zoveel voorzieningen en mogelijkheden in Nederland!