December!

Terwijl in Nederland sneeuw is gevallen, zit ik heerlijk buiten op de veranda in de schaduw van de watertank en begin ik vast met het schrijven van een nieuwe blog. Ik zal hem vandaag - 3 dec - vast niet afkrijgen, maar dan heb ik vast een opzet.

Even terug naar de vorige blog, die is alweer ruim twee weken geleden. Over die eerste week heb ik niet zo heel veel te vertellen, ik heb die week veel doorgebracht in de saaie stilte van mijn kamer… ik heb mijn eerste malaria te pakken gehad. Het rare was dat ik me de ene dag prima voelde, de volgende dag ziek, de dag erna weer beter enz. Na twee tests kwam er toch malaria uit en begon ik met malariapillen. Deze hebben goed geholpen en ik kon gelukkig snel weer aan het werk!

Zowel Charles als Michael zijn beide kinderen die in aanmerking komen voor adoptie. Bij Charles is de procedure al behoorlijk ver, zijn er ook al ouders voor hem maar is het nog niet bekend wanneer zij kunnen komen en hoe snel het verder gaat. Bij Michael is de procedure net gestart. Hij heeft een brain-problem, waarvan de oorzaak onbekend. Vanuit de organisatie voor de adoptie willen ze graag zoveel mogelijk gegevens van Michael weten, maar deze zijn erg beperkt. Zo is bekend dat hij door zijn moeder is achtergelaten in het ziekenhuis, zij zou even naar toilet gaan maar is niet meer terug gekomen. Men wist zelfs geen naam van hem, een dokter heeft hem Miracle genoemd, in Amecet is dit in Michael veranderd. Geschat werd dat hij toen ongeveer tien maanden oud was, dat was juni afgelopen jaar. Toch willen ze voor de adoptieprocedure een exacte leeftijd weten en een arts in Soroti Hospital zei dat Michael tenminste twee jaar oud is! Ook werden een aantal testen uitgevoerd, hierdoor is ontdekt dat Michael sikkelcelanemie heeft… Dit kan wel eens een heleboel verklaren wat tot voorheen onverklaarbare dingen leken, zoals zijn plotselinge huilen (van pijn?), overgeven, stijfheid.
Juist die dag dat er getest werd, was Michael ook erg aan het overgeven en huilen en had hij tegen de 40 graden koorts. Bleek dat hij ook nog malaria had, het was zielig hem te zien, echt ziek! Maar na vier dagen eenmaal daags een injectie tegen de malaria, is Michael weer helemaal opgeknapt en kan hij weer heerlijk lachen ;)

Sinterklaas kennen ze niet in Uganda, maar dankzij Martijn&Corinda, Martin&Elize, Jorian&Tresita, Pieter&Eline en Jorian&Tresita heb ik ook hier gewoon mee kunnen doen met pepernoten, gevulde speculaas en nog veel meer… Wauw! :D

Het staffhouse is momenteel helemaal vol! Vorige week woensdag arriveerden vier Canadezen, en ook nog twee die in de buurt van Amecet verblijven. Zo hebben we zes vrijwilligers erbij, waarvan een heel aantal kinderverpleegkundigen. Dat is leuk, ik hoop wat van ze te kunnen leren en ook leuk om met elkaar te kunnen overleggen.
De dag erna, donderdag, is Anneke gekomen. Een rond de zestigjarige vrouw en haar hele leven verpleegkundige geweest, dus momenteel een overschot aan verpleegkundigen hier ;) In haar kamer stond nog een volle afvalemmer, ik zou Els helpen door de kamer van Anneke schoon te maken. Daarbij hoort ook vuil verbranden. Dat gaat altijd goed, maar het voordeel van je eigen afval is dat je weet wat er in zit. Nu wist ik dat niet en er moeten een aantal (deo?)bussen of whatever in gezeten hebben… Het was iig iets wat een enorme knal gaf. Ik denk dat ik goede kans maak op een plaats in het World Book of Records voor het onderdeel ‘achteruitspringen’.  Ook vond mijn oor het nodig om een uur te blijven piepen, daarna was het leed geleden en het vuil verbrand ;)
Annekes tweede verpleegkundige taak was trouwens het verbinden van een hondenpoot ;) De schattige waakhonden van Amun hebben hun collega waakhond te pakken genomen, dus Anneke is aan de gang geweest met Betadine, rollen verband en veel tape.

Afgelopen zaterdag, op World Aids Day, is de Amun/Hope Week begonnen. Deze week is speciaal georganiseerd voor alle HIV+ kinderen die de afgelopen tien jaar in Amecet/Amun hebben gewoond (en oud genoeg om te kunnen komen). Een poosje terug hebben Simon en Elias alle kinderen in hun village bezocht en hen uitgenodigd om deze week naar Amun (het huis op het andere terrein wat bij Amecet hoort) te komen. Bijzonder om zo’n grote groep kinderen te zien, voor het oog niet ziek maar toch allemaal HIV+…
De groep (45 personen!) heeft het hele programma met name in Amun maar waren zaterdag en zondag veel in Amecet. Ik vond het erg leuk dat het zo druk was, zoveel kinderen.. das toch weer heel wat anders dan de baby´s en peuters. Zo´n groep brengt wat meer leven ;) In Amecet hebben we anders alleen maar drie oudere meiden van rond de 13 jaar, verder allemaal kleintjes.
Zaterdag was de dag van aankomst, er was gevraagd of ze voor drie uur ’s middags aanwezig konden zijn. De eerste was er al om acht uur ’s morgens, dus goed op tijd ;) Het was prachtig om te zien hoe de kinderen elkaar weer terug zagen, uitgelaten en met veel omhelzingen. Het leek wel een grote reünie, veel kinderen zagen hun vriendjes/vriendinnetjes weer terug waar ze mee in Amecet/Amun hebben gewoond.. Zo zijn er bij die rond de 20 jaar zijn en lopen er ook bij van een jaar of 8.
Er werden enorme pannen rijst en bonen gekookt, het was een mooi gezicht om te zien hoe iedereen in de rij stond voor het eten en het eten werd opgeschept door de aunties.
Zaterdagavond, na het eten, is iedereen naar Amun gegaan. (Tussen Amecet en Amun zit één terrein.) Dus de uitgenodigde kinderen maar ook alle baby’s en peuters van Amecet…! Luiers verschonen, dekens om, flessen mee en daar gingen we. In Amun zaten we met elkaar in een grote witte partytent en werd de Amun/Hope Week geopend. Daarna werd als eerst stilgestaan bij de kinderen die afgelopen jaar zijn gestorven… Acht (!) paar foto’s kwamen langs, waarvan Edith, Marianne en ik nog drie kinderen van hebben meegemaakt. Els vertelde dat er vorig jaar maar één kindje was gestorven, een groot verschil met afgelopen jaar. Daarna werd er gezongen om dankbaarheid te uiten dat al de aanwezige kinderen nog mogen leven! Natuurlijk werd afgesloten met een flesje soda voor iedereen!
Zondagmorgen was er een dienst georganiseerd door medewerkers van YWAM. Hierbij werd natuurlijk veel gezongen en het is en blijft mooi om te luisteren en te horen hoe ze dat doen! Met een perfect ritmegevoel werd door Isa (een rond de 18 jaar oude jongen) meegespeeld op de djembé. Daarna werd stil gestaan bij het thema van de week: Plans to give you hope and a future, vanuit Jeremia 29:11.

Al heb ik de hele week dagdiensten in Amecet en maak ik van het programma in Amun niet altijd veel mee, toch brengt zo’n groep ook ‘werk’ voor ons mee. Er was meteen al een meisje met malaria, gelukkig knapt ze goed op. 
Verder zien we een heel aantal kinderen met wonden, vieze wonden die we twee keer per dag schoonmaken en verband verwisselen. Hoe ze aan die wonden komen? Geen idee, sommigen zien er ook ‘raar’ uit, als uitgedrukte sigarettenpeuken… Zo startten we bij een meisje meteen een antibiotica kuur van vijf dagen, die kan ze mooi afmaken in de week dat ze hier verblijft! Dan weten we ook zeker dat ze de medicijnen daadwerkelijk binnen krijgt…

Maandagmiddag kwam de 22 jarige Anthony naar me toe, hij had hoofdpijnklachten, buikpijn e.d. Was net terug uit het ziekenhuis na een hevige malaria, had medicatie via infuus gehad en net een beetje genoeg opgeknapt om naar de Amun/Hope Week te komen. Op dat moment kon ik niet veel meer doen dan hem de paracetamol geven waar hij om vroeg. Opvallend bij deze jongen is zijn postuur en houding. Hij kan zijn nek niet draaien, deze is heel stijf, zijn gewrichten (handen/vingers) hebben een vreemde stand en hij loopt ‘houterig’.
Hij zou dinsdagmorgen terug komen als hij zich niet beter voelde, en ja, daar kwam hij dinsdagmorgen. Samen met Anneke zijn we met Anthony naar dokter Engulu gegaan, de dokter in de kliniek naast Amecet. Engulu heeft hem onderzocht, een gesprek in Ateso gevoerd. Uiteindelijk kwamen we erachter dat hij chronische artritis heeft. Met een medicijndoos vol ging Anthony weer terug naar Amun, met o.a. behoorlijk zware pijnstilling. Hopelijk helpt het hem!

Ik probeer gauw weer n blog te schrijven over de rest van de Amun/Hope Week, maar omdat het alweer zo’n tijd geleden is, zal ik eerst vast dit gedeelte plaatsen! Tot gauw weer!