De tweede helft...!

Huilend en alleen schrijf ik deze blog want Edith en Marianne zijn alweer een ruime week geleden vertrokken en gelukkig goed en wel aangekomen in Nederland;) Samen met Els heb ik hen vorige zaterdagmorgen bij de bus gebracht die naar Kampala zou gaan, goed op tijd, om 7 uur. We wisten niet hoe laat de bus zou vertrekken omdat dit ervan af hangt hoe snel de bus vol zit met passagiers. Al met al vertrok de bus al voor half 8, dus dat was fijn!  Bij de bus afscheid nemen was wel even een gek moment. Natuurlijk wisten we dat dat zou komen, dat Edith en Marianne zouden vertrekken en ik nog zou blijven, toch was dat even raar. Je hebt zoveel met z’n drieën gedaan, gedeeld en besproken en dat is nu over. Tenminste, life… via skype gaan we gelukkig gewoon verder ;) Maar op dat moment had ik ook wel zin om naar huis te gaan, hoewel dat gelukkig bij een moment is gebleven en ik blij ben hier nog een poosje te kunnen blijven.  
Meteen nadat Els en ik terug waren in Amecet heb ik een hele berg was gedaan,onze kamer schoongemaakt en m’n nieuwe kamer ingericht. Een eenpersoonskamer die al helemaal eigen is door alle ontvangen kaarten, brieven en foto’s die aan de muur hangen, en niet te vergeten.. veel tekeningen van Anne, Julia, Geert, Roelof, Luuk en Rosalie! Heel erg leuk!

Op dinsdagavond zijn we gewend om uit eten te gaan met de mzungu’s (blanken), tot vorige week waren we dan wel met ’n groepje. Nu zouden Els en ik samen gaan (wel met Els haar kinderen). Maar Els werd gebeld dat er drie Nederlanders op de basis waren van YWAM en zij zouden het leuk vinden om mee te gaan eten, dus zo zaten we die avond met vijf Nederlanders aan tafel! Dat was erg gezellig en leuk om op zo’n manier weer andere mensen te ontmoeten, de volgende dag kwam één van hen ook nog een dagje helpen in Amecet.

Amecet was erg vol maar is afgelopen week echt ‘leeggelopen’. Niet dat we niets te doen hebben,dat niet ;) Maar in één week tijd zijn er vijf kinderen teruggegaan naar hun familie en dorpen, dat is erg veel! Het was mooi om te zien dat baby Lazarus mee ging met twee blijde ooms, die gelukkig waren hem mee te kunnen nemen. Het is ook bijzonder als we terugdenken aan Lazarus, dat we bij zijn bedje stonden en dachten dat hij het niet zou halen… Maar na zijn bloedtransfusie is hij zo opgeknapt en nu kon hij als gezonde en goedlachse baby naar zijn familie terug!
Eén van de kinderen die ook weg is gegaan, is Sabine. Sabine is ongeveer 14 weken en een erg erg erg mollige baby ;) Toen haar oma kwam om haar mee te nemen en ze Sabine op schoot kreeg, schudde die ongelovig haar hoofd. Dit was Sabine niet, dit kon onmogelijk het kindje zijn dat ze drie maanden geleden gebracht heeft… Toen bracht ze een klein baby’tje en nu kreeg ze zo’n groot kind op haar schoot..! Ze kon niet geloven dat Sabine het zo goed deed en zo gegroeid was, ze wilde haar eigenlijk ook niet mee nemen in eerste instantie. Gelukkig is Sabine toch mee gegaan en oma ervan overtuigd dat het écht dezelfde Sabine is, maar ja, inderdaad wel een beetje veranderd ;)

Het was maar goed dat er een aantal bedjes vrij waren gekomen want de dag nadat de kinderen weg waren, kwam er alweer een nieuw kindje. Baby Florence, toen 3 dagen oud en had nog niets gedronken… Moeder overleed na de geboorte. Toch doet baby Florence het goed, ze drinkt om de twee uur en lijkt een gezonde baby. Vrijdag werd er opnieuw een baby gebracht, Angela. En zo zijn alle babybedjes weer gevuld!

We maken ons (nog/weer) zorgen om Fiona. Dit 14 jarige meisje komt maar niet aan, al weken lang weegt ze maar 19 kilo, soms een halfje meer en soms een halfje minder. We weten niet goed wat we nog meer moeten doen om haar te doen laten aankomen en ze heeft het zo nodig… Haar CD4 is laag, ze heeft dus een erg slechte weerstand. Gisteren had ze weer koorts en hoofdpijn. Na een testje blijkt dat ze opnieuw malaria heeft, drie weken terug ook al, dat doet geen goed aan haar algemene gezondheid. Het maakt dat ze zich ziek voelt, na de lunch moest ze zoveel overgeven. Het is erg om haar zo te zien, een kind van 14 hoort naar school te kunnen en energie te hebben om te spelen. Zij heeft het niet, ze ligt overdag op de veranda en slaapt op de bank. Wel straalde ze van de week nadat we een ‘fotoshoot’ hadden gehouden, ze staat er zo mooi op dat ze zelf helemaal trots was! Dat is wel aan haar gezicht te zien, ik zal een foto van haar plaatsen.
De andere meiden houden ook wel van een fotoshoot, het is erg gezellig met hen en ze hebben ook veel gezellig met en aan elkaar. Hoe leuk zij het vinden om op de foto te gaan, is ook te zien in de fotogalerij ;)

Als ik nu bedenk dat het alweer half november is, dan kan ik niet anders zeggen dan dat de tijd vliegt. Enerzijds lijkt het maar kort en anderzijds is er al zoveel gebeurd en hebben we zoveel meegemaakt.
Voor mezelf zag ook heel duidelijk twee perioden, de tijd met Edith en Marianne en de tijd alleen. Toch is dat ‘alleen’ helemaal niet zo alleen. Er zijn een heleboel nieuwe aunties waarvan een aantal graag kletsen, dus dat is absoluut gezellig. Ook is er de Amerikaanse Dominique waar ik veel mee kan praten en samen hebben we ook een hoop lol. Dat is de andere kant ervan, als je alleen bent, trek je vanzelf wat meer naar anderen toe en dat is ook weer heel leuk. Natuurlijk mis ik jullie, Edith en Marianne ;) Maar niet op de dramatische manier, ik mis vooral de gezelligheid als we ’s avonds alle drie vrij hadden of even een opmerking in het Nederlands naar elkaar tijdens het werk… ;)
Het is de bedoeling dat er deze maand nog drie of vier Canadezen komen, zij blijven een maand voor vrijwilligerswerk. Ook zal eind deze maand de Nederlands verpleegkundige Anneke komen, zij blijft tot half februari. Ik vind het erg leuk en ben echt blij dat ze precies hier kan zijn in de tijd dat Els met haar gezin voor vijf weken naar Nederland vertrekt.
De eerste week van December zal de ‘Amun-hope-week’ zijn… Dit is een week speciaal voor kinderen die in Amun hebben gewoond en HIV positief zijn. Het zal een heel drukke week worden, 45 kinderen zullen een hele week in Amun verblijven! Els, Simon, Elias en Dominique zijn druk bezig met voorbereidingen voor het programma. Het moet een bemoedigingsweek worden voor de kinderen, een week waarin ze niet ‘apart’ zijn omdat ze HIV positief zijn. Een week waarin ze met elkaar zullen praten over hun ziekte, over hun ‘stempel’, over omgang met problemen, over (zelf) acceptatie, over hoe God hen ziet, over het belang van medicatie, over zoveel dingen meer… Dit alles met de bedoeling hen een positieve week te geven waaruit ze kracht mogen halen en mogen weten dat er ook voor hen, met hun HIV-positieve status, toekomst is! 

Ps. Iedereen bedankt voor alle berichtjes op de blog, facebook en mail! Erg leuk om te weten en te merken dat er meegeleefd wordt...!